PREMIER LEAGUE MONTHLY REPORT - MARCH

 

Oh Premier League! My beloved! I don't think I could live without you. I love football, but English football just hits different, you know? The most passionate of moments always happen here. The infamous "AGUERRRRROOOOOOOOOO", the insane Wayne Rooney bicycle kick against Man. City, "The Invincible" season of Arsenal in 2003/2004, and of course, United knocking Liverpool of their focking perch in 2010/2011, when they won their 19th Premier League trophy, surpassing Liverpool as the best club in England. It's all in here. Honourable mention goes to the Watford comeback against Leicester City, when Deeney scored from a failed Leicester penalty kick, to give Watford the win. That's The Championship, but still. It's English football.

It's beautiful!

March is a difficult month for me. Apologies for the sudden change of subject, but just wanted to say it. For me and my family, it's a heavy month. A very precious person left us a long time ago, and 25 years later, the wounds can barely be healed. But since it's ending, let's hope April will be better.

Anyway back to the Prem...

LIVERPOOL & MANCHESTER UNITED

(Oh boy! Here we go!)

The most heated rivalry in English football. Mentioned this numerous times. And how did their derby match play out on March 5th? Nothing happened. It was a very boring game that ended-
OH WHO AM I KIDDING! WE LOST 7 FUCKING 0!

The entire game went to shit when the 2nd half started. 1st half was pretty good. United were attacked, but pushed back and put the pressure. Rashford had plenty of chances to score, but no dice. In the 43rd minute of the match, Gakpo scored for Liverpool, and the players went into the tunnels for half time with the score 1-0 to Liverpool.
And then... It was 2-0. Then 3-0. 4-0. 5-0. SIX - NIL!!! SEVEN FREAKIN' NIL!
LIKE WHAT!?!?!?!?!?
What happened? United throughout the 2nd half played with their heads somewhere else. Each pass made was interrupted. Each attempt at defending the goal was met with broken ankles. Poor De Gea was unable to save most attacks from Liverpool. 
The entire 2nd half felt like a repeating nightmare from our game against them a few years ago, when we lost 5-0. What's worse is that this is probably the only thing worth mentioning about their performance about March.
The rest of the month was actually REALLY good for United. Winning games and advancing in the Europa League & FA Cup, whereas Liverpool dropped inform, losing games and placement on the table. 

That score on the thumbnail is some painful shit. Enjoy your 7Up, Scousers! It's the only cup or can you'll be savouring this season...

ARSENAL & MANCHESTER CITY

One of them is chasing glory at home and in Europe, the other is enjoying the funny number.

Arsenal throughout March have been on fire. Winning games with consecutive results, most of them being with 3 goal difference. Only downside of their performance for March was their defeat from Sporting CP in the Europa League.

Meanwhile City... Demolishing teams left and right. RIP Leipzig & Burnley.

CHELSEA & TOTTENHAM HOTSPUR

The London teams did not have a good time in March. Apart from Arsenal, Chelsea and Tottenham struggled to make any advances that would increase their chances of winning big, or gaining back the rep and respect they've lost along the way.

Their only notable win at home was their game against Nottingham Forest, where Kane (with the help of Richarlison) got the win for Spurs. Their run in the FA Cup and the Champions League was met with disappointing defeats. First from Sheffield United in the FA, and then from AC Milan, who won the rematch by drawing the game.

Chelsea in the meantime, didn't really have much to do during this time of the year, but even with their few games on hand, their performance felt underwhelming. They tried walking on razor's edge with each game, but underperformed badly, despite winning 3 out of 4. Their best game of the month at home was against Leicester, with a 3-1 win. And in the Champions League, they also progressed in the Quarters. 

FULHAM

They get an honourable mention here. Their home games have been lacking badly, losing the 2 games they had, against Arsenal & Brentford.

What made them big targets for March was their game against United in the FA Cup. A lovely goal from Fulham's no. 9, Aleksandar Mitrovic, accompanied with good possession based & pressuring game, saw them the favourites to advance in the Semis of the FA. However, Jaden Sancho's attempt at a goal saw 3 PEOPLE SENT OFF:
- Willian
- Marco Silva (yes, Fulham's manager)
- Mitrovic

The final score was 3-1 for United...

The Jaden Sancho Incident. 19-03-2022

STANDINGS

And with that, with a little description on the bigger things that happened throughout the month, we end up March on a very mediocre note. It started off with very painful, with the whole 7-0 defeat to Liverpool, but steadily and slowly progressed into something better. United dusted themselves and moved forward with their season. Meanwhile, The Scouse Bastards are stuck with their 7Up in the 6th place of the League.

Arsenal and City made no changes. Same as usual
The bottom 3 are bottom , Leicester might fuck it up and join the bottom 3 if they lose or draw the next games, and that FA Cup incident. Truly a bizarre month. See you all in April.

Ѓорѓи „GioGio“ Илиев

ДОЛГАТА И БОЛНАТА ЧЕТВРТИНА ОД МОЈОТ ЖИВОТ

 

Тешко е да го напуштиш тоа што ти е најмило,

Но ти успеа да го направиш тоа многу лесно.
Тага, солзи, болка,
Се дел од нас веќе подолго време.
Времетраењето на оваа четвртина е млада,
А нејзината историја е всушност многу стара.

Тага, солзи, болка,
Се дел од нас веќе подолго време.
Со реалноста мора да се соочиме,
Која сурово не раздели предвреме.

Не е лесно да се биде тука,
Со овој проклет душевен хендикеп.
Чувството на осаменост е постојано,
Придружено со безнадежност.
Барем верувам во тебе,
Дека сеуште си тука со нас.
И покрај оваа мака,
Не набљудуваш во секој даден момент.
Можеби се превртуваш од стол, 

кога ќе ни ја забележиш нашата смотаност.

Ама длабоко верувам во себе,
Дека не чуваш од светот.
И се надевам,
Не ни се лутиш за нашите мисли и дела,
Што ги правиме секојдневно.
И дека на крајот,
Ќе бидеме сите повторно заедно.
Творејќи, смеејќи, играјќи,
Како едно убаво големо семејство,
Кое постоеше пред моето време.

Ѓорѓи „GioGio“ Илиев

МАКАТА Е ПРИВРЕМЕНА, А РАДОСТА ВЕЧНА

 

Не можам да опишам колку тој многу ми значи. Сите наши авантури кои ги имавме последниве три години, се најубавите години од нашите животи. Дојде кај нас поради мене, додека јас и мојата сестра бевме во голема неволја. Штом мама почина, ние брзо се сретнавме со еден куп проблеми. Од финансиски, немајќи пари за основни потреби, па се до семејни, скратувајќи врски со блиски и далечни роднини. Немавме начин како да го избегнеме овој темен облак што не следеше подолго време. Беше толку ужасно, што почнавме и меѓу себе да не се поднесуваме, да се караме, и да не се погледнуваме со денови.

Еден ден, дур бев излезена на прошетка, седнав на клупа за да земам здив. Времето беше топло и сончево, со мали бели облачиња украсувајќи го синото небо. Пилињата си вршеа разговори, децата си играа, а возачите комуницираа со нивниот познат јазик: свирката. Додека овие моменти се одвиваа во позадината, јас само ги слушав, не ги гледав. Со паметот си бев на друго место. Мислев на мама, дада, и оваа несреќа што не снајде. Се прашував зошто бевме вака сурово казнети. Зарем нешто направив јас? Зарем сестра ми направи нешто? Или така требало да биде?

Поминаа околу два часа. На пат кон дома, поминав покрај една голема зграда. Пред нејзиниот влез имаше група луѓе, а пред нив, еден дечко облечен како бизнисмен, опкружен со две жени покрај него. Тој мал собир ми делуваше многу чуден, бидејќи не беше некој штрајк или некој вид на напад, туку собрани души со ветување од сопственикот дека ќе добијат работа ако одговорат точно на даденото прашање. Се придружив и јас да видам дали ќе можам да одговорам точно. Кога ни беше поставено прашањето „Како е надимакот на легендарниот Формула 1 возач, Ајртон Сена“, јас брзо одговорив со „Беко“.

Сите се свртеа кон мене, а јас се вцрвенев од срам. Толку многу погледи не сум почуствувала уште од деновите кога бев средношколец. Но таа вцрвенета неудобност брзо исчезна кога ми се доближи дечкото да ми ја поздрави ракат и да се изјасни јасно и гласно дека јас ја добив работата. Собраните ми беа лути, а јас изгубена. Немав можност да се изјаснам, ниту пак да прашам што се случи. Ме однесе во неговата канцеларија и ме послужи ледено чајче. Јас како што си сакам леден чај, не реков ништо, туку како мало детенце почнав да си пијам. Накратко ми ја опиша ситуацијата со начинот на кој се обидувала неговата компанија да вработи луѓе. Накратко кажано, сакале да вработат луѓе преку нов и уникатен начин. Наместо интервју, едноставен прашалник преку кои луѓето одговарале на прашања, дали за секјдневниот живот, за животни, спорт, храна. Од општа култура. Но бидејќи јас одговорив уште пред да се комплетира прашањето целосно, бев прифатена на лице место. А дечково има повеќе функции во компанијата, кои една од нив е вработувањето нов персонал, а позицијата која тие ја барале е организатор на документи и податоци. Ме праша после тоа дали имам искуство со ваквиот вид на работа, т.е. дали имам искуство со софтвер што се занимава со такви работи. Напоменав дека имам и дека имам завршено на факултет како софтверски инжињер. И покрај тоа што додаде дека не требало диплома од факултет за оваа работа, ме пофали и ми понуди да работам. И да напоменам исто така дека кога ми ја спомна платата, јас за малку ќе се расплакав. 10.000 евра? Нормално е дека немаше да речам не. И на крај прифатив. Тој радосно се поздрави со мене (како прави бизнисмени да сме), ми кажа кога почнувам со работа и така, јас и тој полека тргнавме кон излезот. Краток муабет си почнавме дур се движевме кон излезот, за да се запознаеме поубаво. Додека зборувавме, спомна дека уште еден треба да вработат на истото место за да ги надополнат празните места. Без многу размислување, како што брзо одговорив на прашањето за Сена, така одговорив и на ова. Сестра ми ја предложив. Без многу дилема и негирање, ми рече веднаш да ја повикам. Ѝ се јавив и ѝ реков да се облече барем во нешто што не наликува како да станала од спиење.

Ја чекавме околу петнаесетина минути, а во тоа време продолживме со муабетот што го започнавме откако излеговме. Не се сеќавам многу на муабетот, бидејќи во тој момент бев изгубена. Не можев да верувам која среќа не најде! И тоа убава среќа беше. Згоден, елегантен, шармантен, и доста паметен. А ние две во споредба со него: ЏУЏИЊА. Бидејќи сме родени близнаци, градбата на телата и изгледот ни се идентични. Единствена разлика помеѓу нас се гласовите. Мојот е помек и понежен, додека пак на сестра ми е погласен и поагресивен. Само така може некој да не препознае кои сме и што сме.

Поминаа тие петнаесет минути, и се појави дада. Скоро испотена и уморна, се претстави пред дечкото и нејзините способности.

Не можам да опишам колку тој беше радосен кога ја ислуша дада. Наместо поздрав, не прегрна двете и ни кажа дека сме вработени во компанијата, и тој ќе ни биде надзорник. Мислам сите бевме во тој момент како мали деца, полни со радост и смеа. Не ни се веруваше што ни се случи во тој момент. Бевме во шок. Дома сепак се вративме уморни. Целата таа возбуда беше премногу за нас, што не можевме да седнеме и да прославиме. Ниту пак пивце и кашкавалче да си земеме да си јадеме и пијеме. Покрај тоа бевме и на мало купување за јадење за наредниот ден, да платиме сметки, да продолжиме договор со операторот, и после во салон, иако бевме во неубава ситуација економски, барем имаме таму другарка која секогаш ни дава попуст кога ни ги прави или ноктите, или косата.

Судбиносниот ден дојде. Нашиот нов почеток. Компанијата, јас, сестра ми, лепотанот, и еден куп други вработени. Ова беше нешто како од Дизни филм. Само што не го следев ниту срцето, ниту моите соништа, туку следев спорт како мала.

Почетоците беа малку тешки, поради тоа што се вработивме за време неред во компанијата. Со буџетот имаа проблеми, па затоа малку беше тензично во работното место. Ама и покрај тој неред, јас и дада си работевме чесно и искрено. Се спријателивме скоро со сите од таму. Ама најблизок од сите ни беше тој што не прими.

Скоро секој ден го поминувавме со него. На почетокот беше малку построг, посериозен и попрофесионален со нас. Не учеше како треба да се вклопиме во ритамот со другите, како да го употребуваме времето правилно, како да работиме под ситуации кои бараат мултитаскинг. Барем софтверот што го користевме не беше сложен. Малку поразличен од тој кои јас и дада го учевме на факултет, ама не премногу.

Но после тоа, сите тројца станавме мускетари. Еден без друг не можевме. Заедно работевме, заедно јадевме, заедно се смеевме, се дружевме, плачевме. Океј можеби не плачевме, но сакам да кажам дека премногу се зближивме. Мислам дека беше грешка што тој ни стана пријател наместо да ни остане надзорник. Се заљубив во него.

Еден ден дур бев на пауза, отидов да земам сендвичи за нас. И во план ми беше да го „позајмам“ накратко за да го прашам да излеземе на состанок. Веќе бевме на ниво каде што шансите за љубов беа превисоки. На масата го донесов јадењето и почекав малку. Помина некое време и отидов да ги побарам, бидејќи паузата беше при крај. Ги немаше никаде. Си помислив дека се на најгорниот кат, на балконот, па со лифт отидов до таму, нервирајќи се за тоа што уште немав јадено. Кога ме донесе лифтот до таму и излегов да проверам, ме провери животот во тој момент. Ги видов прегрнати. Мене срцето ми беше изгорено во тој момент. Немав никаква сила да ги повикам да дојдат.

Полека си се повлеков и се вратив на мојот компјутер. Дојдоа тие после пет минути, и ме прашаа зошто не сум земала трет сендвич. Јас им одговорив дека не бев гладна (а ралноста е дека го јадев додека плачев. Се „преправав“ дека јадам, но навистина плачев. Но и тоа морав да го прекинам за да не ме прашаат што е проблемот). На крајот од денот, ми рекоа дека ќе одат нешто да купуваат, а јас си отидов дома. Штом дојдов, продолжив со плачењето. Ја колнев сестра ми што ми ја украде љубовта. Ја пцуев и колнев за тоа што не ми даде можност да му се заблагодарам на дечкото за тоа што не вработи.

Но во одреден момент ми дојдоа сеќавања кога јас и таа се каравме како ѕверови. Јас бев посурова од нејзе. Бев злобна кон нејзе. Можеби сум со нежен глас, но срцето дефинитивно не. Се стишив. И така заспав. Во сон ми се појави мама, со разочаран поглед на нејзиното лице. Ѝ реков дека ја сакам сестра ми, но и тој него го сакам. Не знаев што да правам. Се доближи и ме прегрна, велејќи дека треба да се ослободам од негативната енергија што е во мене. Само така ќе можам да ги сакам и двајцата.

Три години подоцна, јас присуствував на нивната венчавка. Во рок од тие три години, јас си најдов маж. Не бевме земени, ама се спремавме за тоа. Тој исто така беше присутен, и жив радосен за дада и нејзиниот иден маж. И јас бев исто така. Која сестра не би била среќна за венчавката на нејзината сродна крв?

Но и покрај сето тоа, првичните чувства кон зетот останаа исти. Тој за мене е ангел, ни помогна во најтешкото, ни даде работа, не зближи со сестра ми и целата наша фамилија, и успеа на соне да ми ја повика мама. Тој човек... Не можам да опишам колку тој многу ми значи.

Ѓорѓи „GioGio“ Илиев