Дојде петок многу побрзо отколку што сите си помисливме. Скоро цело училиште беше зафатено со тестови и испрашувања последниве неколку денови, што не обрнавме внимание на најважниот ден од неделата. Ама кога дојде, не знаеш колку сите се израдуваа. Ма се расфрлаа книги наоколу, клупи се разместуваа агресивно налево и надесно, вриштења се слушаа горе и долу, вратите беа трескани... Океј можеби преовеличувам со описов на нашата „конечна“ слобода, но така јас го памтам тој ден. Реалноста беше малце подруга. Само неколку секунди траеше лудоста, бидејќи ниту еден од нив не остана во училиштето подолго од 30 секунди откако ѕвончето го „означи“ крајот на учебната година. Мојот клас, ја имаше свечената несреќна позиција да биде клас кадешто имаше уште часови. Ние и уште еден клас бевме единствените што останавме последни во училиштето. Добрите вести беа што имавме блок часови физичко, така што на некој начин, се чуствувавме и ние ослободени на некој начин, ама сепак моравме да останаме таму. Барем децата беа радосни и трчаа наоколу ко луди: те некои кошарка, те некои фудбал, те некои одбојка.
